Είμαι μαία. Όχι από αυτές που κάθονται σε ιατρεία με ροζ στολές και χαμογελούν σε υπέρηχους. Δουλεύω σε μεγάλο νοσοκομείο, σε θάλαμο τοκετών, με βάρδιες που ξεκινάνε στις επτά το πρωί και τελειώνουν όταν τελειώσει η δουλειά. Και η δουλειά, πιστέψτε με, δεν τελειώνει ποτέ.
Πριν δύο εβδομάδες, είχα μια από εκείνες τις βάρδιες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί διάλεξες αυτό το επάγγελμα. Τρεις καισαρικές στη σειρά, δύο δύσκολοι τοκετοί, ένας πανικός από τον σύζυγο που λιποθύμησε στον θάλαμο, και μια γιαγιά που επέμενε να μπει μέσα για να δει το δισέγγονο, παρόλο που είχαμε ήδη τρία άτομα μέσα. Με το που βγήκα από την πόρτα του νοσοκομείου, ήμουν ένα ζόμπι με άσπρα παπούτσια. Τα πόδια μου πονούσαν, το κεφάλι μου βούιζε, και το μόνο που ήθελα ήταν ένα ζεστό μπάνιο και ένα ποτήρι κρασί.
Γύρισα σπίτι, έφαγα στα όρθια ένα τοστ, και έπεσα στον καναπέ. Το κινητό μου ήταν γεμάτο ειδοποιήσεις. Μία από αυτές ήταν ένα μήνυμα από ένα online καζίνο που είχα κατεβάσει από περιέργεια, ένα βράδυ που έψαχνα κάτι να με διώξει από τη βαρεμάρα. Δεν είχα παίξει σχεδόν καθόλου. Μια φορά, είχα βάλει πέντε ευρώ σε ένα παιχνίδι με φρουτάκια, είχα χάσει, και το είχα κλείσει. Αλλά το μήνυμα έλεγε ότι είχα κάτι να λάβω: ένα vavada bonus για ενεργούς παίκτες που επιστρέφουν.
Κανονικά, θα το έσβηνα. Αλλά ήταν τόσο κακή η διάθεσή μου, και τόσο μεγάλη η κούραση, που σκέφτηκα: Γιατί όχι; Άνοιξα το καζίνο, είδα ότι το ποσό ήταν πραγματικά εκεί, και άρχισα να παίζω με το μίνιμουμ ποντάρισμα. Δεν είχα τύχη στην αρχή, έχασα μερικά ευρώ από το bonus, και αποφάσισα ότι δεν αξίζει να κάτσω. Έκανα τον σταυρό μου, ήπια μια γουλιά νερό, και ήμουν έτοιμη να κλείσω.
Και τότε συνέβη κάτι που πραγματικά δεν περίμενα.
Στο τελευταίο μου spin, στο πιο μικρό ποντάρισμα, το παιχνίδι μου έβγαλε τρεις κεραίες στη σειρά. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι έγινε. Μετά είδα τους αριθμούς να ανεβαίνουν στο ταμπλό. Είχα κερδίσει. Όχι κάτι τρελό, όχι μια περιουσία, αλλά ένα ποσό που ήταν πολλαπλάσιο αυτού που είχα βάλει. Πρέπει να έμεινα έτσι για μερικά δευτερόλεπτα, με το στόμα ανοιχτό, κοιτώντας την οθόνη. Το πρώτο μου συναίσθημα δεν ήταν καν χαρά, ήταν σοκ. Ο εγκέφαλός μου ήταν τόσο ζαλισμένος από την κούραση που δεν μπορούσε να επεξεργαστεί ότι μόλις είχα κερδίσει με ένα παιχνίδι που είχα ξεκινήσει χωρίς καμία πίστη.
Η αλήθεια είναι ότι το ποσό δεν ήταν μεγάλο, γύρω στα ογδόντα ευρώ. Αλλά για εκείνη τη στιγμή, για εκείνο το βράδυ, ήταν το καλύτερο δώρο. Ξαφνικά, ο πονοκέφαλος είχε φύγει. Το χαμόγελο που είχα ξεχάσει πώς να κάνω μετά τη βάρδια, ήρθε μόνο του. Κάθισα στον καναπέ και γέλασα, πραγματικά γέλασα. Όχι για τα λεφτά, αλλά για το αστείο της υπόθεσης. Είχα βοηθήσει να έρθουν στον κόσμο τρία νέα μωρά μέσα σε λίγες ώρες, είχα τρέξει πάνω κάτω στους διαδρόμους, και το μόνο που χρειαζόμουν για να νιώσω άνθρωπος ήταν μια γραμμή του μηχανήματος να ταιριάξει σε μια οθόνη.
Από εκείνο το βράδυ, άλλαξε λίγο ο τρόπος που αντιμετωπίζω το συγκεκριμένο καζίνο. Δεν έγινα φανατική, δεν άρχισα να ξοδεύω χρήματα. Αλλά το
vavada bonus μου έδωσε μια ώθηση να δοκιμάσω μερικά παιχνίδια που δεν είχα ξαναπαίξει, χωρίς άγχος, χωρίς προσδοκίες. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει να παίζω μερικά λεπτά πριν κοιμηθώ, ειδικά τα Σαββατοκύριακα μετά τη δουλειά, με ένα τσάι στο χέρι. Κάποια βράδια κερδίζω λίγα, κάποια χάνω, αλλά το διασκεδάζω. Είναι σαν ένα μικρό διάλειμμα. Ένα διάλειμμα όπου δεν έχει σημασία αν το μωρό θέλει να γεννηθεί με τον δύσκολο τρόπο ή αν η μητέρα φωνάζει, γιατί για είκοσι λεπτά είμαι μόνο εγώ και μια οθόνη με χρωματιστά φρούτα.
Θέλω να είμαι ειλικρινής, όμως. Δεν το κάνω για τα χρήματα. Το κάνω για αυτό το μαγικό δευτερόλεπτο που σταματάει η κούραση. Όταν πατάς το κουμπί και όλα κολλάνε στη θέση τους, το μυαλό σταματάει να σκέφτεται τις ευθύνες. Είναι διαλογισμός, με άλλο τρόπο. Και το ότι το καζίνο μου δίνει έξτρα κίνητρα για να γυρίσω, καλοδεχούμενο. Ένα πρωινό, ξύπνησα στη δουλειά και είδα ότι είχα μια νέα προσφορά στην εφαρμογή, μερικά δωρεάν spins. Δεν ήταν κάτι που περίμενα, απλώς το είδα ως ένα μικρό δωράκι, που με έκανε να χαμογελάσω πριν καν καλημερίσω τις συναδέλφους μου.
Οι συνάδελφοί μου δεν καταλαβαίνουν πώς μπορώ να παίζω σπαστά σε ένα καζίνο μέσα από το κινητό. Νομίζουν ότι είναι χάσιμο χρόνου. Αλλά όταν κάθεσαι οκτώ ώρες σε έναν θάλαμο με τις οθόνες να χτυπάνε και τις νοσοκόμες να σε φωνάζουν, ξέρεις πολύ καλά ότι το απόλυτο χάος είναι η δουλειά. Το απόλυτο χάος είναι να κρατάς το χέρι μιας γυναίκας ενώ αυτή βγάζει κραυγές που δεν έχουν λόγια. Το καζίνο, με τις φιλικές του κι απρόβλεπτες συμπεριφορές, είναι η μόνη μου στιγμή απόλυτης, βουβής, προσωπικής ειρήνης.
Δεν θα σου πω να παίξεις, γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί. Αλλά αν είσαι σαν εμένα, με δουλειά που σε ρουφάει, και νιώθεις ότι το μυαλό σου γυρίζει σαν σβούρα, θα καταλάβεις γιατί μερικά λεπτά για τον εαυτό σου, ακόμα και με μια οθόνη κάπου μακριά, έχουν μεγάλη αξία. Το τελευταίο βράδυ που κέρδισα ένα μικρό ποσό, γέλασα μόνη μου στον καναπέ, με τη γάτα να με κοιτάει περίεργα. Ήταν τόσο άδικο που χρειάστηκε ένα παιχνίδι για να μου θυμίσει πόσο ωραία είναι η ζωή όταν δεν σε πονάει η πλάτη.
Αυτό κρατάω από εκείνη τη νύχτα. Κάθε νύχτα.
Το βράδυ εκείνο, λοιπόν, κλείνοντας το κινητό, αποκοιμήθη
0 Antworten
26 Aufrufe